๑.๑ วันอุโบสถ ๑๔ ค่ำ (จาตุทฺทโส)

คือเป็นภิกษุโดยปกติ (ไม่ต้องปาราชิก) ไม่ถูกสงฆ์ลงอุเขปนียกรรม คือไม่ถูกห้ามทำสังฆกรรม นั่งไม่ละหัตถบาสแห่งกันและกัน อยู่ใน

เขตสีมาเดียวกัน

๓. ภิกษุที่เข้าร่วมทำอุโบสถต้องไม่เป็นสภาคาบัติ คือต้องไม่มีอาบัติอันมีส่วนเหมือนกัน เช่นร่วมฉันอาหารในเวลาวิกาล

ถ้าในอาวาสนั้น ภิกษุเป็นสภาคาบัติ ต้องให้มีการสวดประกาศก่อนว่า สุณาตุ เม ภนฺเต สงฺโฆ, อยํ สงฺโฆ สภาคาปตฺตึ อาปนฺโน ยทา

อญฺญมญฺญํ ภิกฺขํ สุทฺธึ อนาปตฺติกํ ปสฺสิสสติ, ตทา ตสฺส สนฺติเก ตํ อาปตฺตึ ปฏิกฺกริสฺสติ แปลว่า ท่านเจ้าข้า ขอสงฆ์จงฟังข้าพเจ้า

สงฆ์ทั้งปวงนี้ต้องสภาคาบัติ จักเห็นภิกษุอื่นผู้บริสุทธิ์ไม่มีอาบัติเมื่อใด จักทำคืนอาบัตินั้น ในสำนักเธอเมื่อนั้น เมื่อสวดประกาศอย่างนี้แล้ว

จึงทำอุโบสถได้

ภิกษุผู้สวดควรตั้งใจสวดให้เสียงดังชัดเจนพอที่บริษัทจะได้ยินทั่วถึง หากแกล้งสวดทำเสียงอ้อมแอ้ม อุบอิบ ท่านปรับอาบัติทุกกฎ

จึงมีข้อห้ามไว้ดังนี้

โดยย่อก็สุดแท้แต่จะจำได้ ถ้าเรียนมาจากที่อื่นไม่สำเร็จ ห้ามมิให้อยู่จำพรรษาในวัดนั้น