สมุดภาพพุทธประวัติ

ตอนที่ ๑ เทพเจ้าทุกชั้นฟ้าชุมนุมกันอัญเชิญเทพบุตรโพธิสัตว์ให้จุติมาตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า

ข้าแต่ท่านผู้นิรทุกข์       พระองค์เมื่อบำเพ็ญบารมี ๑๐ ทัศ    มิใช่ปรารถนาสมบัติท้าวสักกะ    มิใช่ปรารถนาสมบัตมาร

มิใช่ปรารถนาสมบัติพรหม   มิใช่ปรารถนาสมบัติจักรพรรดิ   แต่พระองค์  ปรารถนาความเป็นพระพุทธเจ้า บำเพ็ญเพื่อ

ช่วยขนสัตว์ข้ามโอฆสงสาร.

ด้วยเหตุนั้น ท่านพระสังคีติกาจารย์ทั้งหลายจึงกล่าวว่า

(เทวดาในหมื่นโลกธาตุทูลวอนว่า)

ข้าแต่พระมหาวีระ นี้เป็นกาลสมควรสำหรับพระองค์ ขอพระองค์โปรดอุบัติในครรภ์พระมารดา ขอพระองค์

์ เมื่อจะทรงช่วยมนุษยโลกพร้อมเทวโลกให้ข้ามโอฆสงสาร โปรดจงตรัสรู้อมตบทเถิด.

ครั้งนั้น พระมหาสัตว์ แม้ถูกเทวดาทั้งหลายทูลวอนขอ ก็มิได้ ประทานปฏิญญาคำรับรองแก่เทวดาทั้งหลาย

แต่ทรงตรวจดู มหาวิโลกนะ ๕ คือกำหนดกาล ทวีป ประเทศ ตระกูล พระชนมายุของพระชนนี

บรรดามหาวิโลกนะ ๕ นั้น ทรงตรวจดูกาลก่อนว่า เป็นกาลสมควร หรือยังไม่เป็น กาลสมควร.ในกาลนั้น อายุกาล

(ของสัตว์) สูงกว่าแสนปีขึ้นไป ยังไม่ชื่อว่า กาล เพราะเหตุไร.    เพราะทุกข์มีชาติชรามรณะเป็นต้นไม่ปรากฏ  ก็ธรรมดา

พระธรรมเทศนาของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ที่ชื่อว่าพ้นจากไตรลักษณ์ ไม่มีเลย. เมื่อพระพุทธเจ้าเหล่านั้น ตรัสว่า   อนิจจัง

ทุกขัง ดังนี้ สัตว์ทั้งหลาย ย่อมไม่เชื่อว่า พระพุทธเจ้าเหล่านั้นตรัสเรื่องอะไร แต่นั้น การตรัสรู้ ก็ไม่มี เมื่อการตรัสรู้นั้น

ีไม่มี  คำสั่งสอนก็ไม่เป็นนิยยานิกกะ  นำสัตว์ออกจากทุกข์ เพราะฉะนั้น กาลนั้น จึงไม่เป็นกาลสมควร.

ต่อนั้น ทรงตรวจดู ทวีป ทรงเห็นทวีปว่า พระพุทธเจ้าทั้งหลาย ย่อมบังเกิดในชมพูทวีปเท่านั้น. ธรรมดาชมพูทวีป

เป็นทวีปใหญ่มีเนื้อที่ ประมาณหมื่นโยชน์.

เมื่อทรงตรวจดู ประเทศ ว่า พระพุทธเจ้าทั้งหลายบังเกิดในประเทศ ไหนหนอ ก็ทรงเห็นมัชฌิมประเทศ.

ต่อจากนั้นก็ทรงตรวจดู ตระกูล ว่า ธรรมดาพระพุทธเจ้าทั้งหลาย  บังเกิดในตระกูลที่โลกสมมติ.  บัดนี้

ตระกูลกษัตริย์เป็นตระกูลที่โลกสมมติ   จำเราจักบังเกิดในตระกูลกษัตริย์นั้น   พระราชาพระนามว่า สุทโธทนะ

จักเป็นพระชนกของเรา.

แต่นั้นก็ตรวจดู พระชนนี ว่า สตรีนักเลงสุราเหลวไหลจะเป็นพุทธมารดาไม่ได้ จะต้องเป็นสตรีมีศีล ๕ ไม่ขาด

ดังนั้นพระราชเทวีพระนามว่า มหามายานี้ก็เป็นเช่นนี้   พระนางเจ้ามหามายานี้จักเป็นชนนีของเรา.     เมื่อทรงนึกว่า

พระนางเจ้าจะทรงมี พระชนมายุ ได้เท่าไร ก็ทรงเห็นว่าได้ต่อไปอีก ๗ วัน หลังครบทศมาสแล้ว.

ครั้งทรงตรวจมหาวิโลกนะ ๕ ประการนี้แล้ว ก็ประทานปฏิญญาแก่เทวดาทั้งหลายว่า เป็นกาลสมควรที่เรา

เป็นพระพุทธเจ้า ทรงดำรงอยู่ใน   ภพดุสิตนั้นตลอดชนมายุแล้วจุติจากภพดุสิตนั้น   ทรงถือปฏิสนธิในพระครรภ์

ของพระนางเจ้ามายาเทวี ในราชสกุลศากยะ